Archive for the ‘CINEMA’ Tag

Ο Νίκος Νικολαΐδης και ο Γιάννης Αγγελάκας μιλούν στον Γιάννη Καραμπίτσο για την γνωριμία τους, τα γυρίσματα του «Ο Χαμένος τα παίρνει όλα», τις Τρύπες, τη μουσική, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, το Ιντερνέτ και τις γυναίκες

Η συνέντευξη πραγματοποιή­θηκε στις 24-2-2002 στο σπίτι του Νίκου Νικολαΐδη στο Κεφα­λάρι μέσα σε ένα ευχάριστο και χαλαρό κλίμα όπως θα διαπι­στώσετε αφού θεωρήσαμε ότι θα ήταν ενδιαφέρον για τον αναγνώστη να έρθει σε επαφή με αυτό.

Photos: Στέλλα Στυλιανού

Φαντάζομαι ότι θα καταλάβατε ποια είναι η πρώτη ερώτηση.

N. Α. Ναι, ναι. Το κλασικό, αρχικά, πού γνωριστήκαμε. Γνωριστήκαμε, Γιάννη. Για πες για πρώτη φορά, που κοιτα­χτήκαμε στα μάτια!

Έρωτας ήταν ή;…

Ν. Ήταν έρωτας απ’ την πρώτη θέα, ας πούμε. μ’ ερωτεύτηκε στα Κουρέ­λια κι εγώ τον ερωτεύτηκα στο Μαρκή.

Όταν έπαιζε κιθάρα, ή έκανε ότι έπαιζε κιθάρα. Εγώ τον πειράζω κιόλας, ξέρεις (γέλια)…

Α. Εγώ το Νίκο στα Κουρέλια τον γνώ­ρισα, δηλαδή δεν τον γνώρισα προσω­πικά στην αρχή, αλλά μέσα από την ταινία. Ρώτησα κι έμαθα ότι ήταν ένας Νίκος Νικολαΐδης που μας μιλούσε σε περίεργα χρόνια, με περίεργη γλώσ­σα και τακτοποιούσε και μερικά ατομάκια που ήμασταν εκτός μεταπολι­τευτικού κλίματος και είχαμε άλλες α­νησυχίες… Συνέχεια

Advertisements

Συνέντευξη του Francois Ozon στον Ανδρέα Παγουλάτο

 

(ένας αποκλειστικός διάλογος με τον Francois Ozon)

 

Δημοσιεύτηκε στο 4ο-5ο τεύχος (Μάιος- Αύγουστος 2002) του Camera Stylo.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του 3ου Φεστιβάλ Γαλλικού Κινηματογράφου στο οποίο προβλήθηκε η ταινία του Φρανσουά Οζόν  «8 Γυναίκες» που ήταν και καλεσμένος.

 

Α.ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ: Από το Sitcom που γυρίστηκε το 1998 μέχρι τις 8 Γυναίκες που γυρίστηκε το 2001 έχω την εντύπωση ότι. από την άποψη της μορφής και της κατασκευής, υπάρχει μια ορισμένη συνέχεια, αλλά συγχρόνως, από ταινία σε ταινία η μορφή και η δομή γίνονται όλο και πιο σημαντι­κές για σας, ενώ. από την άποψη των θεμάτων, μπορούμε να δια­κρίνουμε κάποιες σταθερές που επαναλαμβάνονται, με τον ένα τρόπο η τον άλλο. Διαπιστώνω επίσης στον κινηματογράφο σας έ­να είδος αποστασιοποίησης, που γίνεται ιδιαίτερα φανερή στις 8 γυναίκες, και παίρνει τα χαρακτηριστικά ή ακόμη και το ύφος μιας παρωδίας. Παρωδία σε σχέση π.χ. με το θρίλερ ή τη μουσική κωμω­δία κ.λπ. Συνυπάρχουν και αλληλοσυνδέονται, δηλαδή, μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο, σε κάποιες ταινίες σας και ιδίως στις 8 γυναίκες διαφορετικά κινηματογραφικά είδη. Ποια είναι η άποψη σας για όλα αυτά;

  Συνέχεια

Η ιστορία του Actors Studio και της μεθόδου

 

 Lee Strasberg

 

 

Τζον Γκάρφιλντ, Μοντγκόμερι Κλιφτ, Μάρλον Μπράντο, Τζέιμς Ντιν, Πολ Νιούμαν, Κιμ Στάπλετον, Εύα Μαρί Σαντ, Ντάστιν Χόφμαν, Αλ Πατσίνο, Ρόμπερτ ντε Νίρο, Έλεν Μπέρσπν, Μέριλ Στριπ.,.όλοι καθαρά προϊόντα της «Μεθόδου». Eίναι γενικά αυτό που μπορεί να διαβάσει κανείς εδώ κι εκεί, όταν πρόκειται να κολλήσουμε μια ετικέτα για το παίξιμο αυτών των ηθο­ποιών. Αλλά, τι είναι, λοιπόν, η «Μέθο­δος», κυρίως όταν αναφέρεται στις βιογραφίες τους, ότι ο Κλιφτ διαμορ­φώθηκε κυρίως από το ζεύγος Άλφρεντ Λαντ και Λιν Φοντάν στο πολύ κλασικό παίξιμο, ότι ο Μπράντο και ο Ντε Νίρο μυήθηκαν αρχικά από τη Στέλλα Άντλερ στο αξιοσέβαστο con­servatoire της κι έπειτα τελειοποιή­θηκαν αντιστοίχως από τον Ελία Καζάν και τον Λι Στράσμπεργκ στο μυθικό Actors Studio της 44ης οδού (στη δυ­τική πλευρά) της Νέας Υόρκης; Μήπως υπάρχουν πολλές μέθοδοι; Ποιοι ήταν οι θεμελιωτές τους: Τι απομένει σήμε­ρα απ’ αυτή τη διδασκαλία, που στο Actors studio χαρακτηρίστηκε σαν διαδικασία εργασίας, παρά στυλ;

 

 

Συνέχεια

Σύγχρονος Ελληνικός κινηματογράφος (μέρος Α΄)

 

του Θόδωρου Σούμα
 
KATAKTHΣΕΙΣ  ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ
 
 
To γενικό κλίμα του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, από μυθοπλαστική και αφηγηματική άποψη, έχει πλέον βελτιωθεί σε σύγκριση με παλαιότερες εποχές, γιατί έχουν ατονήσει ορισμένες αγκυλώσεις και εμμονές σε θεματικό-αισθητικές επιλογές που βάραιναν για πολλά χρόνια το «Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο». Δεν υπάρχει σήμερα προσή­λωση σε δόγματα και θεωρητικά ή ιδεολογικά σχήματα (προοδευτικά ή συντηρητικά). Ο λαϊκίστικος, δογματικός και δοξαστικός αριστερός λόγος έχει καταποντιστεί (άποψη που σχηματικά ονομαζόταν «η τέχνη για το λαό»). Έχει υποχωρήσει αισθητά και ο αντίποδας της παραπάνω άποψης, δηλαδή τα κενά φορμαλιστικά παιχνίδια και ο υπερ-πρωτοποριακός, αφηρημένος ποιητικός κινηματογράφος (αναφερόμαστε στην άποψη «η τέχνη για την τέχνη»). Συνέχεια

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΑΖ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑ

κείμενο Γιάννη Καραμπίτσου στο 16ο  Τεύχος του έντυπου περιοδικού Camera Professional

 

«Το νόημα μιας και μόνο νότας σ΄ έναν μουσικό σκοπό, το νόημα μιας και μόνο λέξης μέσα σε μια πρόταση, αποκαλύπτονται μόνο μέσα από το σύνολό τους, την ολότητα του μουσικού σκοπού ή της πρότασης. Το ίδιο ισχύει για τη θέση και το ρόλο ενός πλάνου μέσα στο όλο σώμα μιας κινηματογραφικής ταινίας.» (Μπέλα Μπάλαζ, Η Θεωρία του Φιλμ).

Συνέχεια

Mulholland drive – Lost Highway : Όνειρο ή Πραγματικότητα

 

Πολλές φορές ο κινηματογράφος μας δίνει πρόσφορο έδαφος για την προσέγγιση κάποιων ταινιών πέρα από τα στενά όρια της λογικής. Πολλές φορές η πραγματικότητα (έτσι όπως μας έχουν διδάξει να την αντιλαμβανόμαστε) δεν χωρά σε κάποιες κινηματογραφικές ταινίες. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε ο οποίος ο κινηματογράφος θεωρείται τέχνη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε διαφορετικό και νεωτεριστικό αξίζει να χαρακτηρίζεται με τον τρόπο αυτό. Αλλά σκοπός μου δεν είναι να εμπλακώ στο τι είναι ή δεν είναι τέχνη, αλλά να προσεγγίσω μια κινηματογραφική απόπειρα (συνειδητά αποφεύγω τον όρο κινηματογραφικό είδος genre), όπως αυτή του Ντέιβιντ Λιντς στις δύο ταινίες του Lost Highway και Mulholland Drive για να βγάλει στην επιφάνεια το άλλο, το κρυμμένο, το υποσυνείδητο, το άγνωστο. Αυτό το οποίο ο Φρόιντ περιγράφει ως the uncanny­. Αυτή η λέξη και ο όρος ίσως να είναι ο μόνος τρόπος να χαρακτηρίσει κανείς τις δύο αυτές ταινίες του Λιντς. Διαβάζοντας τη μελέτη του Φρόιντ είναι φανερό πως είτε ο Λιντς είναι φανατικός οπαδός του, ή ότι υπάρχει ταύτιση απόψεων στη θεωρία (ψυχανάλυση) και την πράξη (κινηματογράφος). Συνέχεια

Συνέντευξη των Νίκου Γραμματικού, Βαγγέλη Μουρίκη, Μαριλίτας Λαμπροπούλου για τον Βασιλιά στον Γιάννη Καραμπίτσο

vasilias.jpg   

Αναδημοσίευση από το Διμηνιαίο Περιοδικό
 για τον Κινηματογράφο και το Θέατρο
CameraStylo

Τεύχος 8ο Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2003

Συνέντευξη των
Νίκου Γραμματικού, Βαγγέλη Μουρίκη, Μαριλίτας Λαμπροπούλου
με αφορμή της προβολής της ταινίας Βασιλιάς
 
στον Γιάννη Καραμπίτσο

Ο Νίκος Γραμματικός σκηνοθέτης και οι Βαγγέλης Μουρίκης (α’ βραβείο ανδρικού ρόλου), Μαριλίτα Λαμπροπούλου πρω­ταγωνιστές της ταινίας Βασιλιάς που απέ­σπασε το τρίτο βραβείο καλύτερης ταινίας και που ενθουσίασε το φεστιβαλικό κοινό μιλούν στο Camera-Stylo για τον τρόπο που δούλεψαν έτσι ώστε να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα.

Ποια είναι η πραγματική ιστορία που βασίστηκε η ταινία και αν τη­ρήθηκε σε όλα  της τα σημεία;

Σε ένα βαθμό τηρήθηκε, σε ένα άλλο βαθμό δεν τηρήθηκε. Δεν ξέραμε όλα τα γεγονότα για τη ζωή αυτού του αν­θρώπου. Οι πηγές μας ήταν από εφημερίδες και από το δικηγόρο του. Μας έδωσε την ομολο­γία που είχε δώσει στο δικαστήριο, η οποία περιείχε αυτοβιογραφικά στοι­χεία. Αυτά είναι τα στοιχεία και δύο δημοσιογράφων της Ελευθεροτυπίας, οι οποίοι φέρανε στην επιφάνεια το θέμα. Συνέχεια

Ο Δημήτρης Χάλκος λύνει τον γρίφο του Mullholland Drive στην καλύτερη κριτική που γράφτηκε ποτέ για την ταινία

malholland29.jpg

Κινηματογραφικοί Διάλογοι(Ο Βασίλης και η Ραφαέλα βγαίνουν από το σινεμά. Συζητούν.) 

                                          

Ρ: Πως σου φάνηκε η ταινία; Καταρχήν, κατάλαβες τι είδες;

Β:………

Ρ: Άσε! Για να μην απαντάς…Καλά, είσαι εντελώς τούβλο, το ξέρεις:

Β: Σταμάτα να με πειράζεις! Νομίζω πως κατάλαβα. Απλώς η ταινία είναι ακόμη φρέσκια στο μυαλό μου και θέλω να σκεφτώ λιγάκι για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Ρ: Τι είναι αυτό που σε μπερδεύει δηλαδή; Β: Δεν μπορώ να πω ακριβώς τι με μπερδεύει. Καταλήγω πως η πραγματική ιστορία είναι εκείνη που μας δίνει ο Λιντς προς το τέλος με μια σειρά από σκηνές. – Η ξανθιά, μετά το θάνατο της θείας της, πηγαίνει στο Χόλιγουντ. Κάνει μια μικρή ασήμαντη καριέρα ως ηθο­ποιός, το ρίχνει στο λεσβιακό με τη μελαχρινή, έπειτα η μελαχρινή την παρατάει για να παντρευτεί το γοητευτικό σκηνοθέτη, και τότε η ξανθιά πληρώνει κάποιον εκτελεστή για να τη σκοτώσει. Συνέχεια

Συνέντευξη Βιτόριο Ταβιάνι με Γιάννη Καραμπίτσο και Γιώργο Μαλιώτη

syn_tav_kar_mal_sel43_.jpg
 photos: Στέλλα Στυλιανού

Πως αισθάνεστε που βρίσκεστε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;

Χαίρομαι που είμαι μαζί σας σήμερα στην Αθήνα. Και ο λόγος για τον οποίο χαίρομαι, που βρίσκομαι εδώ, είναι ότι, ο Πάολο και εγώ, αισθανόμαστε πολύ περισσό­τερο γιοι και εγγονοί του ελληνικού παρελθόντος, από ό,τι του ρωμαϊκού. Κάναμε κλασικό Λύκειο στην Ιταλία, όπου διδάσκονται τόσο τα λατινικά, όσο και τα αρχαία ελληνικά. Υπήρχαν εκεί δύο ομάδες αντιμαχόμενες: οι λατινιστές και οι ελληνιστές. Οι λατινιστές υποστήριζαν πάρα πολύ την Αινειάδα, ενώ οι ελληνιστές την Οδύσ­σεια και την Ηλιάδα. Εμείς ήμασταν με την ομάδα των ελ­ληνιστών. Η οπτική ανακάλυψη της ελληνικής αρχιτεκτονικής και της ελληνικής γλυπτικής, μας έκανε να έρθουμε σε εκείνη τη σχέση του δημιουργήματος το οποίο αντιπαρατίθεται με το χά­ος. Η αρμονία αυτής της αντιπα­ράθεσης είναι αυτό που γεννιέται από κάθε τραγωδία και δίνει τη δύναμη που βρίσκει κανείς στην τραγωδία. Ο Σοφοκλής με τον Οιδίποδα ίσως να έκανε την πρώτη μεγάλη αστυνομική ται­νία! Το παρελθόν σας – και πιο πολύ – η αρχιτεκτονική σας, η γλυπτική σας, τα θεατρικά έργα, κυρίως το θέατρο, ανήκουν σε αυτό που ανταποκρίνεται στο όραμα για την πραγματικότητα που εμείς έχουμε. Θέλω να δώσω ένα παράδειγμα: εμείς κάναμε ένα φιλμ, μια ταινία κάπως επική, κάπως πολεμική (Η νύχτα του Σαν Λορέντζο), που αναφέρεται στα γεγονότα του 1944 με τη συνεργασία του Τονίνο Γκουέρα. Στο πρόγραμμα του έργου γράψαμε σκηνοθεσία Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, Τονίνο Γκουέρα και του Ομήρου! Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ είναι ότι, σε μια δύσκολη στιγμή για τον κόσμο ολόκληρο, όπως αυτή, είναι σημαντικό να ζει ο κινηματογράφος. Είναι ένα φεστιβάλ που προσπαθεί να μας δώσει να καταλάβουμε, μέσω του κινηματογράφου, τι είναι αυτή η ανθρώπινη συνθήκη. Ενώ λοιπόν σε άλλα μέρη σκοτώνονται, εμείς εδώ βρισκόμαστε και συζητάμε για τον άνθρωπο που ενδιαφέρεται για τους άλλους ανθρώπους. Συνέχεια

Συνέντευξη Εμίρ Κουστορίτσα

koyst.jpg
photos: Στέλιος Τσίκας  
στους Γιώργο Μαλιώτη (Αρχισυντάκτη του Καθρέφτη) και την Νανά Κυριαζή
  
Αναδημοσίευση από το 11 τεύχος του Καθρέφτη του Κινηματογράφου, (Φθινόπωρο 1999) περίοδος δεύτερη (10-13 τεύχη). Ο Καθρέφτης του Κινηματογράφου περιοδικό που εξέδιδε ο σκηνοθέτης, θεωρητικός και κριτικός κινηματογράφου Μάκης Μωραϊτης από το 1-9 τεύχος, παραχωρήθηκε χωρίς αντάλλαγμα στον Γιάννη Καραμπίτσο ως εκδότη-διευθυντή που σε συνεργασία με τους φοιτητές του κινηματογραφικού τομέα του Π.ΟΦ.Π.Α. στον οποίο ήταν Πρόεδρος και μέλος των Διοικουσών Επιτροπών του για πολλά χρόνια, εξέδωσε 4 τεύχη από το 10-13. Το περιοδικό αυτό με απόφαση των συντακτών του μετεξελίχτηκε στο περιοδικό Camera Stylo το καλοκαίρι του 2001..
[Η συνέντευξη παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον γιατί στις απόψεις του Εμίρ Κουστορίτσα για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε πολλά σημεία δεν έχει δίκιο, διαφαίνεται ενδεχόμενα η αιτία που τον οδήγησε στο να στερέψει η έμπνευσή του και όταν κάνει ταινίες να μην έχουν την ίδια αισθητική αξία με το παρελθόν. Η αισθητική κρίση ορισμένων σκηνοθετών αυτής της γενιάς οφείλεται όμως εν πολλοίς στην γενικότερη πολιτικοκοινωνική κρίση που διανύουμε.] Συνέχεια