Archive for the ‘ΣΙΝΕΜΑ’ Tag

Σύγχρονος Ελληνικός Κινηματογράφος (Αφιέρωμα Μέρος Β’)

Δημιουργοί και μυθοπλασίες στον ελληνικό κινηματογράφο

 

 

Θέματα και μυθοπλασίες: η σχέση με την πραγματικότητα

του Θόδωρου Σούμα

 

Ο νέος ελληνικός κινηματογράφος, πριν μερικά χρόνια, παρουσίαζε προβλήματα και ανεπάρκειες: Δυσκαμψίες μυθοπλαστικές και αφηγηματικές. Αμφισβητήσιμες θεματικές επιλογές. Προβληματικές αισθητικές επιλογές. Τα θέματα του, συχνά, ήταν αδιάφορα, παρωχημένα ή κλειστά στον εαυτό τους, θέματα που ενδιέφεραν λίγους θεατές, με αποτέλεσμα να προκύπτουν κάποιες βαριές, άχαρες και βαρύγδουπες ταινίες, εσωστρεφείς ή βαρετές. Σ’ αυτή την κατεύθυνση έγιναν ορισμένα φιλμ ενός μάλλον ποιητικίζοντος, αβανγκαρντίστικου, αφηρημένου κινηματογράφου, που σήμερα είναι ξεπερασμένος και η ποίηση του συγκινεί ελάχιστους. Συνέχεια

Advertisements

Δαμάζοντας τα αισθήματα, κριτικό κείμενο του Γ. Καραμπίτσου για το «Χορεύοντας στο σκοτάδι»

 

(το κείμενο γράφτηκε για το 13ο και τελευταίο τεύχος του περιοδικού Καθρέφτης του Κινηματογράφου το 2000. Ο Καθρέφτης του Κινηματογράφου υπήρξε ο προπομπός του έντυπου Camera Stylo)

 

 

Ο Lars Von Trier υπογράφει με το «Χορεύοντας στο σκοτάδι» μία από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων και ίσως την πιο ώριμη δική του. Το «Χορεύοντας στο σκοτάδι» κέρδισε δίκαια το Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο φεστιβάλ των Κανών. Μια αριστουργηματική ταινία που στοχεύει κατευθείαν στην ψυχή του θεατή που θα έχει την τύχη να την απολαύσει, κάνοντας τον να αισθανθεί πραγματική αγαλλίαση.

Πάντως είναι αλήθεια ότι ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που μπορεί κανείς να την λατρέψει ή να την μισήσει.

 

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε μια ταινία – παιδί «των νέων τεχνολογιών» που να αποδεικνύει ότι κινηματογράφος μπορεί να γίνει και χωρίς φιλμ. Είναι όμως η πρώτη φορά που ο κινηματογράφος της ψηφιακής εποχής (γυρίστηκε με ψηφιακή βιντεοκάμερα και στα κομμάτια μιούζικαλ χρησιμοποιήθηκαν 100 βιντεοκάμερες ταυτόχρονα) δηλώνει με εντυπωσιακό και συναρπαστικό τρόπο ότι μπορεί να παράγει αριστουργήματα, αρκεί να υπάρχει από πίσω ο πραγματικός δημιουργός κάθε μεγάλου έργου τέχνης και που δεν είναι άλλος από την ανθρώπινη ψυχή. Αυτή την ψυχή που ο Ντοστογιέφσκι έφερε στο προσκήνιο της ανθρώπινης ιστορίας με τα βιβλία του που αποτελούν τα καλύτερα μαθήματα έρωτα, αγάπης, πάθους και πίστης.

Πίστης όμως σε τι; Ο Ντοστογιέφσκι όπως και ο Trier που σ’ αυτή την μεγαλειώδη ταινία του βρίσκεται τόσο κοντά όσο ποτέ άλλοτε στον μεγάλο δάσκαλο, πιστεύουν ακράδαντα, όποιες και αν είναι οι κατά καιρούς ιδεολογικές εκφάνσεις αυτής της πίστης, στο μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Συνέχεια