Archive for the ‘Κριτική Κινηματογράφου’ Category

Δαμάζοντας τα αισθήματα, κριτικό κείμενο του Γ. Καραμπίτσου για το «Χορεύοντας στο σκοτάδι»

 

(το κείμενο γράφτηκε για το 13ο και τελευταίο τεύχος του περιοδικού Καθρέφτης του Κινηματογράφου το 2000. Ο Καθρέφτης του Κινηματογράφου υπήρξε ο προπομπός του έντυπου Camera Stylo)

 

 

Ο Lars Von Trier υπογράφει με το «Χορεύοντας στο σκοτάδι» μία από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων και ίσως την πιο ώριμη δική του. Το «Χορεύοντας στο σκοτάδι» κέρδισε δίκαια το Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο φεστιβάλ των Κανών. Μια αριστουργηματική ταινία που στοχεύει κατευθείαν στην ψυχή του θεατή που θα έχει την τύχη να την απολαύσει, κάνοντας τον να αισθανθεί πραγματική αγαλλίαση.

Πάντως είναι αλήθεια ότι ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που μπορεί κανείς να την λατρέψει ή να την μισήσει.

 

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε μια ταινία – παιδί «των νέων τεχνολογιών» που να αποδεικνύει ότι κινηματογράφος μπορεί να γίνει και χωρίς φιλμ. Είναι όμως η πρώτη φορά που ο κινηματογράφος της ψηφιακής εποχής (γυρίστηκε με ψηφιακή βιντεοκάμερα και στα κομμάτια μιούζικαλ χρησιμοποιήθηκαν 100 βιντεοκάμερες ταυτόχρονα) δηλώνει με εντυπωσιακό και συναρπαστικό τρόπο ότι μπορεί να παράγει αριστουργήματα, αρκεί να υπάρχει από πίσω ο πραγματικός δημιουργός κάθε μεγάλου έργου τέχνης και που δεν είναι άλλος από την ανθρώπινη ψυχή. Αυτή την ψυχή που ο Ντοστογιέφσκι έφερε στο προσκήνιο της ανθρώπινης ιστορίας με τα βιβλία του που αποτελούν τα καλύτερα μαθήματα έρωτα, αγάπης, πάθους και πίστης.

Πίστης όμως σε τι; Ο Ντοστογιέφσκι όπως και ο Trier που σ’ αυτή την μεγαλειώδη ταινία του βρίσκεται τόσο κοντά όσο ποτέ άλλοτε στον μεγάλο δάσκαλο, πιστεύουν ακράδαντα, όποιες και αν είναι οι κατά καιρούς ιδεολογικές εκφάνσεις αυτής της πίστης, στο μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Συνέχεια

Advertisements

Ο Δημήτρης Χάλκος λύνει τον γρίφο του Mullholland Drive στην καλύτερη κριτική που γράφτηκε ποτέ για την ταινία

malholland29.jpg

Κινηματογραφικοί Διάλογοι(Ο Βασίλης και η Ραφαέλα βγαίνουν από το σινεμά. Συζητούν.) 

                                          

Ρ: Πως σου φάνηκε η ταινία; Καταρχήν, κατάλαβες τι είδες;

Β:………

Ρ: Άσε! Για να μην απαντάς…Καλά, είσαι εντελώς τούβλο, το ξέρεις:

Β: Σταμάτα να με πειράζεις! Νομίζω πως κατάλαβα. Απλώς η ταινία είναι ακόμη φρέσκια στο μυαλό μου και θέλω να σκεφτώ λιγάκι για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Ρ: Τι είναι αυτό που σε μπερδεύει δηλαδή; Β: Δεν μπορώ να πω ακριβώς τι με μπερδεύει. Καταλήγω πως η πραγματική ιστορία είναι εκείνη που μας δίνει ο Λιντς προς το τέλος με μια σειρά από σκηνές. – Η ξανθιά, μετά το θάνατο της θείας της, πηγαίνει στο Χόλιγουντ. Κάνει μια μικρή ασήμαντη καριέρα ως ηθο­ποιός, το ρίχνει στο λεσβιακό με τη μελαχρινή, έπειτα η μελαχρινή την παρατάει για να παντρευτεί το γοητευτικό σκηνοθέτη, και τότε η ξανθιά πληρώνει κάποιον εκτελεστή για να τη σκοτώσει. Συνέχεια

Αγέλαστος Πέτρα (****) Του Φίλιππου Κουτσαφτή

eleysina1.jpg
Πολύς ντόρος έγινε για την Αγέλαστο Πέτρα. Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στην Θεσσαλονίκη, βραβείο κοινού. Μέχρι και το βραβείο του Σινεμά πήρε.
Η Αγέλαστος Πέτρα άξιζε απόλυτα τα βραβεία και την εκτίμηση του κοινού. Άξιζε και της θερμής και συγκινητικής υποδοχής που επιφύλαξαν στο δημιουργό της, (που επί δέκα χρόνια τη γύριζε τμηματικά) οι θεατές που είχαν τη τύχη να παρευρεθούν κατά την προβολή της στο σινεμά «Απόλλων» στα πλαίσια της αξιόλογης προσπάθειας του ΕΚΚ και του κ. Ακτσόγλου (που επιμελείται το πρόγραμμα του εναλλα­κτικού δικτύου διανομής Filmcenter) αναβίωσης της πρωινής κυριακάτικης λέσχης.
Συνέχεια