ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Παγουλάτος Αντρ�ας

  ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ

Ο ποιητής, θεωρητικός του κινηματογράφου και δοκιμιογράφος, Αντρέας Παγουλάτος γεννήθηκε στην Αθήνα. Από το 1970 έως το 1988, στο Παρίσι, συμμετείχε ενεργά στη γέννηση και την εξέλιξη του ποιητικού γλωσσοκεντρικού κινήματος. Τα βιβλία ποίησής του, “Επίμαχα” (1973), “Κορμί κείμενο” (1975) και ποιήματά του, που δημοσιεύτηκαν σε γνωστά περιοδικά (“Change”, “Perimetres”, “N.R.S.”, “Change International”, “Les Temps Modernes”, κ.ά.), θεωρούνται από τα πρώτα γλωσσοκεντρικά κείμενα. Το 1973 ιδρύει το περιοδικό “Χνάρι” (πρώτη περίοδος 1973-1976) και ακολουθούν τα “Χνάρια”, το 1985, που συνδιευθύνει μαζί με το ζωγράφο Γιώργο Λαζόγκα. Υπήρξε για πολλά χρόνια υπεύθυνος του τομέα ποίησης στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα. Διηύθυνε μαζί με το Νάνο Βαλαωρίτη το περιοδικό “Συντέλεια” (εκδ. Εξάντας), ενώ σήμερα συνδιεθύνουν τη “Νέα Συντέλεια” (εκδ. Αγκυρα). Δημοσίευσε δοκίμιά του σε περιοδικά και εφημερίδες και σε ειδικές εκδόσεις των Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Δράμας και του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών (στο πλαίσιο, ιδιαίτερα, των εκδηλώσεων “Κινηματογράφος και πραγματικότητα”, τις οποίες εγκαινίασε μαζί με τον Β. Σπηλιόπουλο πριν από 18 χρόνια). Εργάστηκε στις βασικές ομάδες των εκπομπών: “Χρώματα” (Ε.Τ.1), “Ψηφιδωτό” (Ε.Τ.2), “Νέες εικόνες”, “Η τέχνη της φωτογραφίας”, ως ερευνητής – σεναριογράφος. Πάνω στην (ή με) την ποίησή του έγιναν ταινίες (Καπλανίδης, Πλαϊτάκης κ.α.) και βιντεο-ποιήματα (Σαντοριναίος). Παρουσίασε στο Centre Georges Pompidou ποιητικά του δρώμενα καθώς και μια επιλογή ελληνικών ντοκιμαντέρ (“Ελληνικός Πολιτιστικός Μήνας”, 1981). Διοργάνωσε στη Γαλλία, την Ελλάδα, την Ιταλία και την Κύπρο, ποιητικές και άλλες εκδηλώσεις, και εκπροσώπησε την ελληνική ποίηση στο εξωτερικό, στις συναντήσεις “Διεθνές Φεστιβάλ Καινούργιας Ποίησης” (Παρίσι, 1983), “Διεθνείς Συναντήσεις Ποίησης” (Cogolin, 1985), “Polyphonix” (Παρίσι, 1986) και “Φωνές της Μεσογείου” (Lodeve, 2005). Ποίησή του μελοποίησαν οι συνθέτες Θωμάς Σλιώμης, Χάρης Ξανθουδάκης, Πάρις Παρασχόπουλος, Ηλίας Βαμβακούσης. Έχει εκδώσει, εν όλω, τις ποιητικές συλλογές: “Όργια και εμπόδια” (Εξάντας), “Προς, Στοιχειώσεις, Πόροι” (Μαραθιά), “Επίμαχα, Κορμί κείμενο” (β έκδοση, Μαραθιά) και “Πέραμα” (Μανδραγόρας).

«Πέραμα»

Το ποίημα Πέραμα άρχισε να γράφεται, στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ο ποιητής Αντρέας Παγουλάτος ζούσε στο Παρίσι, όπου, από τα μέσα των χρόνων του ’70, συμμετείχε ενεργά στη γέννηση και την πάρα πέρα εξέλιξη του γλωσσοκεντρικού ποιητικού κινήματος, που πήρε, αργότερα, διεθνείς διαστάσεις κι εξαπλώθηκε σε πολλές χώρες του κόσμου (ευρωπαϊκές χώρες, ΗΠΑ, Βραζιλία, Αργεντινή, Κίνα κ.ά.). Από τις πρώτες επεξεργασίες του υλικού, επιχείρησε να περάσει στο Πέραμα, τις εμπειρίες και τα βιώματα του από το συγκεκριμένο πολύ σημαντικό ιστορικά, αλλά και για τον ίδιο, «τόπο»-«πόλη-πέρασμα», όπως και τη μυθική διάσταση του που την έβγαζε, βαθμιαία, χάρη σε μια σύνθετη γλώσσα που αντλούσε από διαφορετικά στρώματα και πηγές (στοιχεία, λέξεις και «τρόποι» από την αρχαία ελληνική γλώσσα, από το ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι κ.ά.), γιατί πιστεύει ότι η πρωτοποριακή, διαπολιτισμικού χαρακτήρα, αναζήτηση μορφών συνδέεται υπόγεια με το αρχαϊκό και τα ζωντανά στοιχεία μιας λαϊκής μεσογειακής παράδοσης.
Το Πέραμα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μανδραγόρας, τον Νοέμβριο 2006 και απέσπασε πολύ επαινετικές κριτικές σε περιοδικά και εφημερίδες. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η «ιδιαίτερη χωροταξική δομή των στίχων που υποδηλώνει το χάος» αλλά και το «προφητικό» κατά τον ποιητή, ποίημα με τις φωτιές. Μεσολαβεί, πριν από τέσσερα περίπου χρόνια η συνάντησή του με το νέο τραγουδοποιό Ηλία Βαμβακούση, ο δημιουργικός διάλογος τους πάνω στο ποίημα και η μελοποίησή του, που πραγματοποιείται βαθμιαία. Το έργο (ή μέρη του), παρουσιάστηκε σε διάφορες μουσικές σκηνές, αίθουσες και θέατρα (Σκιά του φεγγαριού, Ξύλινα, Θέατρο Κομοτηνής) και διάφορους άλλους χώρους (Σκιρώνειο Μουσείο Κηφισιάς, Μικρό Πολυτεχνείο). Σημαντικές ήταν για τους συντελεστές του έργου οι δύο συναυλίες που πραγματοποίησαν με πολλή επιτυχία σε γνωστό θέατρο του Μπάρι, οι οποίες διοργανώθηκαν από το Πανεπιστήμιο της πόλης αυτής, με τη φροντίδα της δοκιμιογράφου, μεταφράστριας, καθηγήτριας της Νεοελληνικής Φιλολογίας Μαρίας Περλορέντζου και του συγγραφέα, τωρινού πρύτανη του τμήματος ξένων γλωσσών Bruno Pompili. Η Μαρία Περλορέντζου ολοκλήρωσε την επεξεργασία της μετάφρασής της, και το ποίημα πρόκειται να κυκλοφορήσει σε δίγλωσση έκδοση (ελληνικά και ιταλικά), μαζί μ’ ένα CD, που θα περιέχει όλο τον κύκλο των τραγουδιών και των απαγγελιών (δώδεκα μέρη). Ορισμένα τραγούδια και απαγγελίες με ειδικά γραμμένες μουσικές από το Πέραμα κυκλοφόρησαν στα δύο CD, που συνοδεύουν το δεύτερο και το τρίτο τεύχος του περιοδικού Νέα Συντέλεια. Πρόσφατα έγιναν τέσσερις συναυλίες, δύο στο μεγάλο αμφιθέατρο της «Σχολής Καλών Τεχνών», στο πολιτιστικό κέντρο «Nosotros» και στη μουσική σκηνή «Αφανείς» με τη συμμετοχή και του μουσικού συγκροτήματος «Πλανήτες εν πλω», που σχηματίστηκε ειδικά για την ερμηνεία του έργου. Τον Μάιο 2007, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τον εορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυσή του, το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών οργάνωσε συναυλία όπου παρουσιάστηκε το Πέραμα στην ολοκληρωμένη του μορφή. Τον Ιούνιο 2007, το Πέραμα ερμηνεύτηκε από τον ποιητή και τον τραγουδοποιό, σε απλή μορφή (κιθάρα – φωνή, απαγγελίες στα ελληνικά και γαλλικά) στο Πανεπιστήμιο Sorbonne – Paris IV, στο Παρίσι, σε μια εκδήλωση διοργανωμένη από την καθηγήτρια Βάσια Καρκαγιάννη.
Σύνδεσμοι
Ο Ανδρέας Παγουλάτος γράφει για τον Λάκη Παπαστάθη και την δουλειά του
Ανδρέα Παγουλάτου: Πόροι
Ανδρέα Παγουλάτου: Η Ποίηση και η Αλχημεία της Γλώσσας

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

 
Γεννήθηκε στη Χίο. Λέκτορας Θεατρολογίας του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Πατρών. Σπουδές Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απ’ όπου απέκτησε το Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης το 1991, και τον τίτλο του Διδάκτορα στη θεατρολογία το 1995. (Θέμα: Ο Τσέχοφ στην Ελλάδα). Εργάστηκε ως Ειδικός Μεταπτυχιακός Υπότροφος στο Τμήμα Φιλολογίας του Α.Π.Θ. (1992-1995), ως δραματολόγος και υπεύθυνος προγραμμάτων στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (1993-1997, καλλιτεχνικός διευθυντής Βασίλης Παπαβασιλείου) και στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βόλου (1994-1996, καλλιτεχνική διευθύντρια Λυδία Κονιόρδου) και ως Επιστημονικός Συνεργάτης (1998-2000) στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει δημοσιεύσει μελέτες στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο, με ερευνητικά αντικείμενα την ιστοριογραφία του νεοελληνικού θεάτρου και τον ελληνικό κινηματογράφο. Βιβλία του για το κινηματογράφο: Διαφορετικότητα και ερωτισμός (Αιγόκερως 2001) Από τη σκηνή στην οθόνη (Αιγόκερως 2002)

 

ΕΥΑ ΣΤΕΦΑΝΗ

Φιλμογραφία

1987 Ρείθρα / Gutters
1989 La Vie en vert
1991 Μοιρολόι / Dirge
1993 Πασχάλης / Paschalis
1995 Αθήναι / Athens, Letters from Albatross
2001 Εγερτήριον / Reveille
2001 Η άδεια / Prison Leave
2001 Ακρόπολις / Acropolis
2002 Αβραάμ και Ιάκωβος / Abraham and Jacob
2004 Το κουτί / The Box
2007 Τι ώρα είναι; / What Time Is It?

 Η Εύα Στεφανή γεννήθηκε το 1964. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Κινηματογράφο στην Ecole Varan, στο Παρίσι, στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (Μ.Α. in Cinema Studies) και στο National Film and Television School στη Βρετανία όπου ειδικεύτηκε στη σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ. Το 1997 τελείωσε τη διδακτορική της διατριβή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Είναι Λέκτορας στο τμήμα θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και σκηνοθέτης ταινιών ντοκιμαντέρ (“Ακρόπολις”, “Ε.-Χ.Γονατάς”, “Το Κουτί”, “Η Άδεια”, “Συγκάτοικοι”, “Αθήναι”, “Γράμματα από το Άλμπατρος” κ.ά.).

 

 «Διάφοροι κύριοι, κυρίως πολιτικοί, έκαναν δηλώσεις αισθητικού ή ιδεολογικού περιεχομένου χωρίς να έχουν δει το έργο. Είναι ανόητο» λέει η σκηνοθέτις που προκάλεσε σάλο με τη συμμετοχή της στην έκθεση «Αrt Αthina»

Η εξομολόγηση της Εύας

Η Εύα Στεφανή μιλάει για την τέχνη, τους αστυ νομικούς αλλά και τον πατέρα της
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

 

Ο ταξιτζής ήταν έξω φρενών μαζί μου. Είχε ελπίσει ότι θα του έλεγα όλες τις λεπτομέρειες και εγώ δεν ήξερα τίποτα. «Εκεί που ήμουν δεν είχε τηλεόραση» του είπα μήπως και γλιτώσω, αλλά αυτός συνέχιζε. «Την ψάχνει η αστυνομία». Μου μιλούσε συνωμοτικά λες και την έκρυβα εγώ. «Λένε ότι είναι στη Γερμανία». «Έδειχνε τσόντα μαζί με τον Εθνικό Ύμνο». «Ναι, ναι, η κόρη του ψυχίατρου Στεφανή, του υπουργού του Σημίτη». Το επόμενο πρωί τα «παράθυρα» είχαν πάρει φωτιά. Είχε δίκιο ο ταξιτζής. Ο εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ, ο Παπαθεμελής και ένας παπάς αποκάλυπταν ότι υπήρξε προσπάθεια να αμαυρωθούν τα εθνικά μας σύμβολα. «Είναι τυχαίο που όλα αυτά γίνονται τώρα που πληθαίνουν οι προκλήσεις στα σύνορά μας;». Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Αυτήν τη φορά οι «εχθροί» είχαν χτυπήσει στην «Αrt Αthina». Στο τηλέφωνο η Εύα Στεφανή ήταν διστακτική. Είχε μόλις επιστρέψει από τη Γερμανία και δεν ήξερε αν έπρεπε να γελάσει ή να κλάψει. Ένα έργο της «κρυμμένο» κάτω από τη σκάλα του κτιρίου της Ηelexpo, στην Κηφισίας, είχε δυναμιτίσει το Σαββατοκύριακο τριών αστυνομικών και ενός εισαγγελέα. Ένα μικρό απόσπασμα από παλιά ασπρόμαυρη πορνογραφική ταινία παιζόταν με υπόκρουση τη στρατιωτική εκδοχή του Εθνικού μας Ύμνου. Έπρεπε βεβαίως να κατέβεις στο υπόγειο, να ξεπεράσεις την απαγόρευση «άνω των 18», να φορέσεις ακουστικά για να φθάσεις στην πρόκληση. Έστω και έτσι όμως, το «έγκλημα» είχε συντελεσθεί. Το έργο κατασχέθηκε κι ένας άνθρωπος συνελήφθη! «Να συναντηθούμε μετά το μάθημα στο Πανεπιστήμιο, πρέπει πρώτα να διδάξω Ιστορία και Θεωρία του Κινηματογράφου».
Πώς σας βαφτίσανε; Ευανθία. Και το κάνατε εσείς Εύα;
Το έκανα εγώ, ναι. Είναι πιο κοντά στους πειρασμούς το Εύα;
Δεν ξέρω εάν είναι πιο κοντά στους πειρασμούς, μ΄ αρέσει πιο πολύ.
Τι σας είπαν οι φοιτητές σας;
Μου είπαν ότι ετοιμάζουν ένα κείμενο υποστήριξης.
Έχουν δει το βίντεο; Εγώ δεν τους το έχω δείξει. Νομίζω ότι είναι μια πράξη συμπαράστασης, όχι για το βίντεο αλλά για τη λογοκρισία που έγινε. Άλλωστε και πολλοί μαθητές λυκείων πέρα από τους φοιτητές έχουν υπογράψει στο site. Δεν είναι απαραίτητο να δει κάποιος το βίντεο για να αποφασίσει αν θα είναι μαζί σας ή όχι;
Θεωρώ πως όχι. Το ΄80 ένας εκδότης έβγαλε τη «Φιλοσοφία του μπουντουάρ» του Σαρτρ. Του κάνανε ποινική δίωξη και συσπειρώθηκαν όλοι οι άλλοι εκδότες και είπαν «το εκδίδουμε όλοι μαζί, πιάστε μας όλους». Έτσι έγινε και με μένα. Δεν είπαν «μου αρέσει το έργο» ή «η Εύα είναι τρομερή», μπορεί κάποιοι να με συμπαθούν αλλά οι περισσότεροι το είδαν σαν μια πολιτική πράξη.
Υπάρχουν όρια στην τέχνη; Φυσικά και υπάρχουν, δεν μ΄ αρέσει αυτό που λένε μερικοί ότι δεν υπάρχουν όρια.
Ποια είναι,λοιπόν,τα όρια; Δεν μπορώ να τα ορίσω εγώ, αλλά υπάρχουν. Η ελευθερία του καλλιτέχνη και τα όριά του είναι ένα πνευματικό ζήτημα. Δεν καθορίζονται βέβαια από την τηλεοπτική δημοσιογραφία.
Να σας πω εγώ ένα όριο;Η προστασία των παιδιών.
Συμφωνώ απολύτως. Δηλαδή,να μη χρησιμοποιούνται τα παιδιά είτε πορνογραφικάείτε σε σκηνές βίας.
Ναι συμφωνώ, αλλά και σε αυτή την περίπτωση πρέπει να ορίσεις τι είναι πορνογραφία, τι είναι βία. Αλλά είμαι απολύτως σύμφωνη ότι δεν μπορεί ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει. Και αυτές τις μέρες υπάρχουν μερικοί που στην προσπάθειά τους να με υποστηρίξουν λένε ότι δεν υπάρχουν όρια στην τέχνη. Από τη μια οι δυνάμεις καταστολής και από την άλλη αυτοί που λένε ότι στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης όλα επιτρέπονται. Λάθος και οι δύο.
Και όταν παραβεί κάποιος τα όρια,μπαίνει ο αστυνομικός;
Όχι βέβαια. Τώρα, βεβαίως, υπάρχει η περίπτωση της παιδικής πορνογραφίας που μου ανέφερες. Εκεί δεν θα πρέπει να μπει; Αλλά πάλι είναι ολόκληρη συζήτηση τι είναι παιδική πορνογραφία. Τα κείμενα του Εμπειρίκου στις μέρες μας δεν θεωρούνται πορνογραφικά, στις μέρες του όμως ήταν.
Στην περίπτωσή σας πάντως οι περισσότεροι τάχθηκαν υπέρ του δικαιώματός σας να εκθέτετε τα έργα σας.
Ναι, αν και διάφοροι κύριοι, κυρίως πολιτικοί, έκαναν δηλώσεις αισθητικού ή ιδεολογικού περιεχομένου χωρίς να έχουν δει το έργο. Είναι ανόητο.
Τους το περιέγραψαν. Η πρόχειρη και βιαστική περιγραφή ενός έργου δεν αποδίδει ποτέ το έργο.
Ο υπουργός Πολιτισμού δεν έχει δει το έργο;
Από ό,τι γνωρίζω δεν το είχε δει. Αλλά αισθάνθηκε την ανάγκη να πει αμέσως ότι δεν τον εκφράζει. Στο ίδιο κλίμα κινήθηκε και ο κ. Χυτήρης, που απ΄ όσο γνωρίζω επίσης δεν είχε δει το έργο. Εκτός από τον Συνασπισμό και το ΚΚΕ οι οποίοι ήταν ευθείς, οι υπόλοιποι πολιτικοί ήταν αμφίσημοι στις δηλώσεις τους.
Είναι το πολιτικό κόστος που τους τραβάει από το μανίκι.Και για να μη κατηγορηθούν ότι δεν υπερασπίζονται τον Εθνικό μας Ύμνο, προσθέτουν και ένα «το έργο δεν μας εκφράζει».
Ναι, είναι δύσκολο να δραπετεύσει ένας πολιτικός από το γενικότερο κλίμα μιας εποχής και να διαμορφώσει έναν άλλο λόγο. Αν και υπάρχουν και κάποιες σημαντικές προσωπικότητες στον πολιτικό χώρο, ελάχιστες βέβαια, όπως παντού.
Για πείτε μου μια προσωπικότητα που εκτιμάτε.
Τον Σημίτη, τον εκτιμώ ιδιαίτερα. Θα μπορούσατε να μου περιγράψετε το έργο σας.
Μου είναι δύσκολο να το κάνω. Ναι,αλλά καλύτερα να το κάνετε εσείς παρά να το κάνω εγώ.
Δείχνω μια μαύρη οθόνη και μέσα μια τρύπα που υπαινίσσεται ότι είναι μια κλειδαρότρυπα. Μέσα από εκεί βλέπουμε ένα παλιό φιλμάκι super 8, πολύ φθαρμένο. Και βλέπουμε ένα γυναικείο χέρι που κινείται γύρω από ένα αιδοίο χωρίς να το ακουμπά. Η εικόνα είναι αρκετά ασαφής. Δεν είναι κανείς βέβαιος ότι είναι αιδοίο, θα μπορούσε να είναι ένα λουλούδι ή να είναι μια πληγή…
Και ως υπόκρουση ακούγεται ο Εθνικός Ύμνος.
Ναι, με ακουστικά μπορείς να ακούσεις τη μουσική από τον Εθνικό Ύμνο. Ακούγεται από παλιό εμβατή ριο τύπου χούντας. Δεν αισθάνομαι άνετα να εξηγώ το έργο μου. Αυτά είναι ανεξιχνίαστα πράγματα. Ο καλλιτέχνης κάνοντας ένα έργο δεν κάνει θεωρίες, είναι πιο υπαρξιακό το ζήτημα, μιλάει για τον εαυτό του. Εσείς γιατί επιλέξατε αυτή τη μουσική;
Χθες είδα μια γυναίκα που φορούσε μπουστάκι με τη σημαία, έχω δει τη σημαία σε τσόκαρο και σε μαγιό. Όλα αυτά όμως θεωρούνται εντάξει, και τους ενοχλεί η σύνδεσή του με το αιδοίο που φαίνεται ως λουλούδι; Σας κατηγορούν και για εξύβριση συμβόλου;
Όχι, περί ασέμνων είναι η δίωξη. Γι΄ αυτό έχουν κατηγορήσει τον Αργυρού, τον διευθυντή της έκθεσης. Εγώ ήμουν στο εξωτερικό τη στιγμή της εμφάνισης των αστυνομικών.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολείσθε με το γυναικείο σώμα. Νομίζω ότι έχω μια εμμονή με την αναπαράστασή του. Σε αντιπαράθεση με τον επίσημο δημόσιο λόγο. Έχετε και μια εμμονή με τη χρήση των «συμβόλων».
Ναι, είχα κάνει μια ταινία που λεγόταν «Ακρόπολις», ατελής κι αυτή. Ήταν ένας παραλληλισμός της Ακρόπολης με το γυναικείο σώμα. Και πάλι με είχανε βάλει στο στόχαστρο, «πώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιείς το εθνικό μας σύμβολο». Πάλι χρησιμοποιούσα αρχειακό πορνογραφικό υλικό, που με την επεξεργασία που του είχα κάνει λειτουργούσε ως μια αισθησιακή εικόνα.
Η πορνογραφία σάς ενοχλεί; Δεν είναι ένα πράγμα η πορνογραφία. Δηλαδή πορνογραφικός είναι πολύ συχνά και ο τρόπος αναπαράστασης της γυναίκας στην τηλεόραση.
Δεν την έχετε και σε μεγάλη εκτίμηση την τηλεόραση.
Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην τηλεόραση. Τα παιδιά που οργανώσανε την εκδήλωση συμπαράστασης απαγορεύσανε την είσοδο των καναλιών και νομίζω ότι καλά κάνανε. Δεν ξέρω με τι τρόπο θα το έδειχναν. Με ένα ζουμ π.χ., το έργο μπορεί να το μετατρέψει σε κάτι άλλο.
Γιατί δεν βγήκατε στα κανάλια να υποστηρίξετε το έργο σας;
Γιατί αυτή η ψευδοπολυφωνία που βγαίνει ο καθένας στα κανάλια και λέει ό,τι θέλει είναι πάρα πολύ ενοχλητική. Ανόητη είμαι, να πάω να συζητήσω με όλους αυτούς που εκφράζονται για το έργο χωρίς να τό ΄χουν δει; Μόνη σας θα βγαίνατε; Όχι βέβαια. Ντρέπομαι μόνο που το σκέφτομαι. Δεν λέω ότι είναι τίποτα σπουδαίο αυτό που έκανα. Αλλά όλη αυτή η σαχλαμάρα που βασιλεύει στην τηλεόραση από τις ειδήσεις μέχρι τις «γλάστρες» δεν θέλω να έχει σχέση με μένα.
Σας ενοχλούν οι «γλάστρες»; Με ενοχλεί η χρήση των καημένων των «γλαστρών», όχι οι ίδιες οι κοπέλες. Αυτές δεν φταίνε σε τίποτα, αλλά είναι πολύ δυσάρεστο να βλέπεις σε κάθε τηλεπαιχνίδι και 10 γυναίκες όρθιες.

«Μια φορά είχα πάρει διαγωγή κοσμία»
Το σπίτι της είναι στις παρυφές του Λυκαβηττού. Ένα κτίσμα του ΄30 σε ένα δρομάκι ανάμεσα στο Κολωνάκι και τα Εξάρχεια. Περνάω για να πάρω όλα τα «απαγορευμένα» ντοκιμαντέρ της. Έτσι κινήθηκε η ζωή της. Καλές σπουδές στην Αθήνα, στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο, αλλά βόλτες με την κάμερα στις σκοτεινές πλευρές της πόλης. «Ακρόπολις»- γυμνές γυναίκες με φόντο την Ακρόπολη. «Το κουτί»- η ιστορία μιας γιαγιάς που ζει παρέα με έναν βουβό τηλεπαρουσιαστή. «Αθήναι»- βόλτα στο καφενείο του Σταθμού Λαρίσης τότε που ο «νόμος Παπαθεμελή» κρατούσε κλειστά όλα τα άλλα νυχτερινά μαγαζιά.

Εργοβιογραφικό Θόδωρου Σούμα

Ο Θόδωρος Σούμας άρχισε τις κινηματογραφικές σπουδές του στο Ινστιτούτο των Τεχνών της Επικοινωνίας ( Ι.Α.D.) των Βρυξελών.
Τις συνέχισε στο 8ο Πανεπιστήμιο Παρισιού ( Universite Paris 8 ), όπου πήρε τον Ιούνιο του 1976 πτυχίο Licence στο Τμήμα των Κινηματογραφικών και Οπτικο-ακουστικών Σπουδών. Επίσης παρακολούθησε τα μαθήματα του 3ου Πανεπιστημίου Παρισιού για ένα έτος ως ελεύθερος ακροατής. Toν Ιούνιο του 1977 πήρε πτυχίο Licence στο Τμήμα Φιλοσοφίας του 8ου Πανεπιστήμιου Παρισιού. Το Σεπτέμβριο του 1980 πήρε μεταπτυχιακό πτυχίο Maitrise από το 8ο Πανεπιστήμιο Παρισιού, με θέμα

Η Αναπαράσταση της σεξουαλικής σχέσης στο ερωτικό σινεμά. Παρατηρήσεις που συνοδεύουν ένα ερωτολογικό φιλμ μυθοπλασίας. ( Ταυτότητες και ρόλοι ).- Βαθμός « πολύ καλός».

Ο Θόδωρος Σούμας σκηνοθέτησε και παρήγαγε τις ταινίες:
1979. Ταυτότητες και ρόλοι. Ασπρόμαυρη ταινία ερωτολογικής μυθοπλασίας, 16 χιλιοστών, διάρκειας 35΄.Προβλήθηκε στον Ορφέα Βουλιαγμένης, στη γκαλερί Ώρα, στο πληροφοριακό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, σε εβδομάδα του Δήμου Θεσσαλονίκης, στον κινηματογράφο Στούντιο, στο Γαλλικό Ινστιτούτο κ.α.
1982. Ιάσων, ο διχασμένος εραστής. Ασπρόμαυρη ταινία μυθοπλασίας, 16 και 35 χιλιοστών, διάρκειας 45΄. Α΄ μέρος της μεγάλου μήκους ταινίας-δίπτυχο Περί Έρωτος ( που το β΄μέρος της σκηνοθέτησε η Μαρία Γαβαλά ). Το φιλμ ήταν συμπαραγωγή των δύο σκηνοθετών με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Ηθοποιοί: Γιάννης Ζαβραδινός, Γιώτα Φέστα, Χαρά Αγγελούση. Προβλήθηκε από μία εβδομάδα στον κιν/φο Αλκυονίδα και στον κιν/φο Ριβολί Θεσσαλονίκης (διανομή Μητρόπουλου), στο πληροφοριακό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, και πήρε μέρος στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπάστιαν.
1984. Ο Διαγραμμένος. Έγχρωμη, 16 και 35 χιλιοστών, διάρκειας 40΄, ψυχολογική και πολιτική ταινία μυθοπλασίας ( πολιτικής φαντασίας ). Συμπαραγωγή με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Προβλήθηκε στον κιν/φο Αλκυονίδα, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, στο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας ,στο πληροφοριακό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, κ.α.

Ο Θόδωρος Σούμας δίδαξε Ιστορία Κινηματογράφου και Ανάλυση φιλμ, στην Κινηματογραφική σχολή Σταυράκου, το 1991 & 1992.
Είναι κριτικός κινηματογράφου από το 1978, έχει δημοσιεύσει πολλές κριτικές, άρθρα και μελέτες σε πολλά κινηματογραφικά περιοδικά και εκδόσεις για τον πολιτισμό. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.

Έγραψε και δημοσίευσε τα παρακάτω κινηματογραφικά βιβλία στις εκδόσεις Αιγόκερως :
Κινηματογράφος και σεξουαλικότητα / ερωτισμός ,( 1983, τρεις εκδόσεις )
Έρωτας, ψυχολογία και αισθητική στο Χολλυγουντιανό σινεμά ,( 1992 )
12 Ευρωπαίοι Σκηνοθέτες ,( 1999 )
Εξέδωσε επίσης στις εκδόσεις Απόπειρα τη συλλογή διηγημάτων
Η Κλαίρη και η θάλασσα , ( 2001 )

Με κείμενό του συμμετείχε στην ιταλική έκδοση
Εrotismo & Cinema , edizioni Scenastudio Coop.va

Δημοσίευσε κείμενά του, κριτικές ή μελέτες, ή ανέλαβε την επιμέλεια αφιερωμάτων στις εκδόσεις και τα βιβλία της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.

Κινηματογραφικά Θέματα

 

Ο ερωτισμός στον κινηματογράφο

 

Ο σουρεαλιστικός κινηματογράφος του Μπουνιουέλ και τα παράξενα, αντρικά και γυναικεία, πορτρέτα του

 

Η σκηνοθεσία και το ντεκουπάζ στον κινηματογράφο

 

Το κινηματογραφικό σύμπαν του Φριτς Λανγκ

 

Το ταξίδι στο τοπίο, το χρόνο και το επέκεινα στις ταινίες του Ταρκόφσκι

 

Σκηνοθεσία και ψυχολογία στα 39 σκαλοπάτια και το Νέος και Αθώος του Χίτσκοκ

 

Γυναίκα και Κινηματογράφος

 

Το μοντάζ στον Αϊζενστάιν και το επαναστατικό σοβιετικό σινεμά

 

Φρανσουά Τρυφώ: οι δύο «σκηνές» της ζωής, η κρυφή και η φανερή

 

Το υπαρξιακό κενό, η ματαιότητα κι αδυναμία επικοινωνίας στα φιλμ του Φελίνι

 

Ο χωροχρόνος στον κινηματογράφο (Antonioni)

 

Οι Νύχτες με πανσέληνο και η μέθοδος Ρομέρ

 

Η ασυνεχής, μοντέρνα κινηματογραφική γλώσσα του κολάζ (Γκοντάρ)

 

Σεξουαλική, φυλετική και κοινωνική διαφορετικότητα στον Φασμπίντερ

 

Κινηματογραφικές ταινίες που βασίζονται στη σχέση της ζωγραφικής με το σινεμά

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: