Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΑΖ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑ

κείμενο Γιάννη Καραμπίτσου στο 16ο  Τεύχος του έντυπου περιοδικού Camera Professional

 

«Το νόημα μιας και μόνο νότας σ΄ έναν μουσικό σκοπό, το νόημα μιας και μόνο λέξης μέσα σε μια πρόταση, αποκαλύπτονται μόνο μέσα από το σύνολό τους, την ολότητα του μουσικού σκοπού ή της πρότασης. Το ίδιο ισχύει για τη θέση και το ρόλο ενός πλάνου μέσα στο όλο σώμα μιας κινηματογραφικής ταινίας.» (Μπέλα Μπάλαζ, Η Θεωρία του Φιλμ).

Mulholland drive – Lost Highway : Όνειρο ή Πραγματικότητα

 

Πολλές φορές ο κινηματογράφος μας δίνει πρόσφορο έδαφος για την προσέγγιση κάποιων ταινιών πέρα από τα στενά όρια της λογικής. Πολλές φορές η πραγματικότητα (έτσι όπως μας έχουν διδάξει να την αντιλαμβανόμαστε) δεν χωρά σε κάποιες κινηματογραφικές ταινίες. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε ο οποίος ο κινηματογράφος θεωρείται τέχνη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε διαφορετικό και νεωτεριστικό αξίζει να χαρακτηρίζεται με τον τρόπο αυτό. Αλλά σκοπός μου δεν είναι να εμπλακώ στο τι είναι ή δεν είναι τέχνη, αλλά να προσεγγίσω μια κινηματογραφική απόπειρα (συνειδητά αποφεύγω τον όρο κινηματογραφικό είδος genre), όπως αυτή του Ντέιβιντ Λιντς στις δύο ταινίες του Lost Highway και Mulholland Drive για να βγάλει στην επιφάνεια το άλλο, το κρυμμένο, το υποσυνείδητο, το άγνωστο. Αυτό το οποίο ο Φρόιντ περιγράφει ως the uncanny­. Αυτή η λέξη και ο όρος ίσως να είναι ο μόνος τρόπος να χαρακτηρίσει κανείς τις δύο αυτές ταινίες του Λιντς. Διαβάζοντας τη μελέτη του Φρόιντ είναι φανερό πως είτε ο Λιντς είναι φανατικός οπαδός του, ή ότι υπάρχει ταύτιση απόψεων στη θεωρία (ψυχανάλυση) και την πράξη (κινηματογράφος).

Ξεκινά από σήμερα 1 Απριλίου η σταδιακή αναδημοσίευση των άρθρων και κειμένων του περιοδικού CAMERA STYLO που διέκοψε την κυκλοφορία του τον Φεβρουάριο του 2003 αφού εξέδωσε 6 τεύχη (τα δύο από αυτά διπλά)

 

Φεστιβάλ Βιντεοποίησης την Πέμπτη 10 Απριλίου, βασισμένη στα έργα των Ανδρέα Παγουλάτου και Αλέξη Δάρα στο BIOS (Πειραιώς 84)

Το πρώτο στην Ελλάδα Φεστιβάλ Βιντεοποιημάτων θα πραγματοποιηθεί  την Πέμπτη, 10 Απριλίου στην Αθήνα,  στον πολυχώρο BIOS, Πειραιώς 84, ώρες 8.00-12.00 το βράδυ. Θα προβληθούν σημερινές δημιουργίες αλλά και παλαιότερες, σε μία προσπάθεια προσέγγισης της ιστορίας και της εξέλιξης της σύγχρονης αυτής τέχνης. Επίσης θa lάβει χώρα στρογγυλό τραπέζι με θέμα βιντεοτέχνη-βιντεοποίηση και η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί με μουσικοποιητικά δρώμενα.

        Την εκδήλωση διοργανώνει η ομάδα «βιντεοποίηση» η οποία αποτελείται από ποιητές, βιντεοδημιουργούς, μουσικούς και άλλους καλλιτέχνες που εξερευνούν και πειραματίζονται πάνω στις δυνατότητες που δίνουν οι ψηφιακές τεχνολογίες στη σύγχρονη ποιητική και καλλιτεχνική έκφραση.

Συνέντευξη των Νίκου Γραμματικού, Βαγγέλη Μουρίκη, Μαριλίτας Λαμπροπούλου για τον Βασιλιά στον Γιάννη Καραμπίτσο

   

Αναδημοσίευση από το Διμηνιαίο Περιοδικό
 για τον Κινηματογράφο και το Θέατρο
Camera-Stylo

Τεύχος 8^ο Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2003

Συνέντευξη των
Νίκου Γραμματικού, Βαγγέλη Μουρίκη, Μαριλίτας Λαμπροπούλου
με αφορμή της προβολής της ταινίας Βασιλιάς
 στον Γιάννη Καραμπίτσο

Ο Νίκος Γραμματικός σκηνοθέτης και οι Βαγγέλης Μουρίκης (α’ βραβείο ανδρικού ρόλου), Μαριλίτα Λαμπροπούλου πρω­ταγωνιστές της ταινίας Βασιλιάς που απέ­σπασε το τρίτο βραβείο καλύτερης ταινίας και που ενθουσίασε το φεστιβαλικό κοινό μιλούν στο Camera-Stylo για τον τρόπο που δούλεψαν έτσι ώστε να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα.

Ποια είναι η πραγματική ιστορία που βασίστηκε η ταινία και αν τη­ρήθηκε σε όλα  της τα σημεία;

Σε ένα βαθμό τηρήθηκε, σε ένα άλλο βαθμό δεν τηρήθηκε. Δεν ξέραμε όλα τα γεγονότα για τη ζωή αυτού του αν­θρώπου. Οι πηγές μας ήταν από εφημερίδες και από το δικηγόρο του. Μας έδωσε την ομολο­γία που είχε δώσει στο δικαστήριο, η οποία περιείχε αυτοβιογραφικά στοι­χεία. Αυτά είναι τα στοιχεία και δύο δημοσιογράφων της Ελευθεροτυπίας, οι οποίοι φέρανε στην επιφάνεια το θέμα.

Ο Δημήτρης Χάλκος λύνει τον γρίφο του Mullholland Drive στην καλύτερη κριτική που γράφτηκε ποτέ για την ταινία

Κινηματογραφικοί Διάλογοι(Ο Βασίλης και η Ραφαέλα βγαίνουν από το σινεμά. Συζητούν.) 

                                          

Ρ: Πως σου φάνηκε η ταινία; Καταρχήν, κατάλαβες τι είδες;

Β:………

Ρ: Άσε! Για να μην απαντάς…Καλά, είσαι εντελώς τούβλο, το ξέρεις:

Β: Σταμάτα να με πειράζεις! Νομίζω πως κατάλαβα. Απλώς η ταινία είναι ακόμη φρέσκια στο μυαλό μου και θέλω να σκεφτώ λιγάκι για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Ρ: Τι είναι αυτό που σε μπερδεύει δηλαδή; Β: Δεν μπορώ να πω ακριβώς τι με μπερδεύει. Καταλήγω πως η πραγματική ιστορία είναι εκείνη που μας δίνει ο Λιντς προς το τέλος με μια σειρά από σκηνές. – Η ξανθιά, μετά το θάνατο της θείας της, πηγαίνει στο Χόλιγουντ. Κάνει μια μικρή ασήμαντη καριέρα ως ηθο­ποιός, το ρίχνει στο λεσβιακό με τη μελαχρινή, έπειτα η μελαχρινή την παρατάει για να παντρευτεί το γοητευτικό σκηνοθέτη, και τότε η ξανθιά πληρώνει κάποιον εκτελεστή για να τη σκοτώσει.

Συνέντευξη του Μηνά Χατζησάββα στον Γιάννη Καραμπίτσο

Αναδημοσίευση από το Διμηνιαίο Περιοδικό
 για τον Κινηματογράφο και το Θέατρο
Camera-Stylo

Τεύχος 8^ο Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2003

Πρόσωπα του κινηματογράφου και του θεάτρου

Συνέντευξη Μηνά Χατζησάββα στον Γιάννη Καραμπίτσο

Ο Μηνάς Χατζησάββας είναι αναμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους έλληνες ηθοποιούς με παράλληλη παρουσία σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση. Φέτος συμμετείχε σε δυο ταινίες που διαγωνίστηκαν στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και σε άλλη μία του Παναγιωτάτου που βγαίνει αυτές τις μέρες στις αίθουσες και κατάφερε να είναι υποψήφιος για το βραβείο β’ ανδρικού ρόλου και για τις δυο ταινίες το πήρε όμως για τη συμμετοχή του στο Lilys Story του Ροβήρου Μανθούλη. Τον συναντήσαμε στη Πάτρα όπου βρίσκεται με αφορμή τη συμμετοχή του στο Βυσσινόκηπο” που ανεβάζει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας.

Συνέντευξη Βιτόριο Ταβιάνι με Γιάννη Καραμπίτσο και Γιώργο Μαλιώτη

 photos: Στέλλα Στυλιανού

Πως αισθάνεστε που βρίσκεστε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;

Χαίρομαι που είμαι μαζί σας σήμερα στην Αθήνα. Και ο λόγος για τον οποίο χαίρομαι, που βρίσκομαι εδώ, είναι ότι, ο Πάολο και εγώ, αισθανόμαστε πολύ περισσό­τερο γιοι και εγγονοί του ελληνικού παρελθόντος, από ό,τι του ρωμαϊκού. Κάναμε κλασικό Λύκειο στην Ιταλία, όπου διδάσκονται τόσο τα λατινικά, όσο και τα αρχαία ελληνικά. Υπήρχαν εκεί δύο ομάδες αντιμαχόμενες: οι λατινιστές και οι ελληνιστές. Οι λατινιστές υποστήριζαν πάρα πολύ την Αινειάδα, ενώ οι ελληνιστές την Οδύσ­σεια και την Ηλιάδα. Εμείς ήμασταν με την ομάδα των ελ­ληνιστών. Η οπτική ανακάλυψη της ελληνικής αρχιτεκτονικής και της ελληνικής γλυπτικής, μας έκανε να έρθουμε σε εκείνη τη σχέση του δημιουργήματος το οποίο αντιπαρατίθεται με το χά­ος. Η αρμονία αυτής της αντιπα­ράθεσης είναι αυτό που γεννιέται από κάθε τραγωδία και δίνει τη δύναμη που βρίσκει κανείς στην τραγωδία. Ο Σοφοκλής με τον Οιδίποδα ίσως να έκανε την πρώτη μεγάλη αστυνομική ται­νία! Το παρελθόν σας – και πιο πολύ – η αρχιτεκτονική σας, η γλυπτική σας, τα θεατρικά έργα, κυρίως το θέατρο, ανήκουν σε αυτό που ανταποκρίνεται στο όραμα για την πραγματικότητα που εμείς έχουμε. Θέλω να δώσω ένα παράδειγμα: εμείς κάναμε ένα φιλμ, μια ταινία κάπως επική, κάπως πολεμική (Η νύχτα του Σαν Λορέντζο), που αναφέρεται στα γεγονότα του 1944 με τη συνεργασία του Τονίνο Γκουέρα. Στο πρόγραμμα του έργου γράψαμε σκηνοθεσία Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, Τονίνο Γκουέρα και του Ομήρου! Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ είναι ότι, σε μια δύσκολη στιγμή για τον κόσμο ολόκληρο, όπως αυτή, είναι σημαντικό να ζει ο κινηματογράφος. Είναι ένα φεστιβάλ που προσπαθεί να μας δώσει να καταλάβουμε, μέσω του κινηματογράφου, τι είναι αυτή η ανθρώπινη συνθήκη. Ενώ λοιπόν σε άλλα μέρη σκοτώνονται, εμείς εδώ βρισκόμαστε και συζητάμε για τον άνθρωπο που ενδιαφέρεται για τους άλλους ανθρώπους.

Συνέντευξη Εμίρ Κουστορίτσα

photos: Στέλιος Τσίκας  

στους Γιώργο Μαλιώτη (Αρχισυντάκτη του Καθρέφτη) και την Νανά Κυριαζή

  

Αναδημοσίευση από το 11 τεύχος του Καθρέφτη του Κινηματογράφου, (Φθινόπωρο 1999) περίοδος δεύτερη (10-13 τεύχη). Ο Καθρέφτης του Κινηματογράφου περιοδικό που εξέδιδε ο σκηνοθέτης, θεωρητικός και κριτικός κινηματογράφου Μάκης Μωραϊτης από το 1-9 τεύχος, παραχωρήθηκε χωρίς αντάλλαγμα στον Γιάννη Καραμπίτσο ως εκδότη-διευθυντή που σε συνεργασία με τους φοιτητές του κινηματογραφικού τομέα του Π.ΟΦ.Π.Α. στον οποίο ήταν Πρόεδρος και μέλος των Διοικουσών Επιτροπών του για πολλά χρόνια, εξέδωσε 4 τεύχη από το 10-13. Το περιοδικό αυτό με απόφαση των συντακτών του μετεξελίχτηκε στο περιοδικό Camera Stylo το καλοκαίρι του 2001..

[Η συνέντευξη παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον γιατί στις απόψεις του Εμίρ Κουστορίτσα για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε πολλά σημεία δεν έχει δίκιο, διαφαίνεται ενδεχόμενα η αιτία που τον οδήγησε στο να στερέψει η έμπνευσή του και όταν κάνει ταινίες να μην έχουν την ίδια αισθητική αξία με το παρελθόν. Η αισθητική κρίση ορισμένων σκηνοθετών αυτής της γενιάς οφείλεται όμως εν πολλοίς στην γενικότερη πολιτικοκοινωνική κρίση που διανύουμε.]

Το κίνημα της Nouvelle Vague

της Εύας Στεφανή

Στα τέλη της δεκαετίας του 50 μια νέα τάση κάνει την εμφάνιση της στον κινη­ματογράφο σε χώρες όπως Γαλλία, Ια­πωνία, Ισπανία, Καναδάς, Βραζιλία. Το νέο αυτό ρεύμα κινηματογραφικής πα­ραγωγής στρέφεται ενάντια στον παρα­δοσιακό αφηγηματικό κινηματογράφο της προηγούμενης γενιάς, ενώ παράλλη­λα αναζητά τρόπους δημιουργίας μιας νέας κινηματογραφικής γλώσσας. Το γνωστότερο απ’ αυτά τα κινήματα είναι η Γαλλική Nouvelle Vague (Νέο Κύμα). Ο ό­ρος NV χρησιμοποιήθηκε αρχικά στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 από τον Francois Giroud, συντάκτη της κεντροαρι­στερής εφημερίδας «L‘ Express», αναφε­ρόμενος στη νεολαία της εποχής. Συνδέθηκε όμως γρήγορα με τον κινηματογράφο ιδιαίτερα μετά την εισπρακτική επιτυ­χία της ταινίας του Roger Vadim «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα».