Ζωοδόχου πληγής: Για την “Ομάδα εδάφους” του Δημήτρη Παπαϊωάννου

 

του Κωνσταντίνου Κυριακού

 

Μην με πας απ’ το σπίτι – ακούς;

στο Θεό να με πας

Μυρωδιά καταλύτη

α, ρε χρόνε αλήτη

που αγάπες

και ανθρώπους σκορπάς

 

Λίνα Νικολακοπούλου

 

Τα θέματα του έρωτα και του θανάτου και η στερεότυπη αλλά και ιδανιστική εικόνα του καλλιτέχνη που θρέφει την τέχνη του από το περίσσευμα ή το υστέ­ρημα του βιωματικού του υλικού απο­τελούν τον κεντρικό άξονα της συγκε­κριμένης συνεξέτασης δύο από τα χαρα­κτηριστικότερα, εντελή σε σύλληψη και εκτέλεση, εικαστικά και χορογραφικά θεάματα της “Ομάδας Εδάφους” των Δημήτρη Παπαϊωάννου και Αγγελικής Στελλάτου: Ενός Λεπτού σιγή (παραγω­γή του 1995) και Για Πάντα (παραγωγή του 2001). Η συνεξέταση τους εμμένει στην αναζήτηση των κοινών θεμάτων και των εκφραστικών μοτίβων της χορογραφικής αφήγησης, με έμφα­ση στο στοιχείο της ερωτικής ανησυχίας και στην υπόδειξη της υιοθέτησης μιας νέας εκφρα­στικής φόρμας.