Ο Νίκος Νικολαΐδης και ο Γιάννης Αγγελάκας μιλούν στον Γιάννη Καραμπίτσο για την γνωριμία τους, τα γυρίσματα του «Ο Χαμένος τα παίρνει όλα», τις Τρύπες, τη μουσική, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, το Ιντερνέτ και τις γυναίκες

Η συνέντευξη πραγματοποιή­θηκε στις 24-2-2002 στο σπίτι του Νίκου Νικολαΐδη στο Κεφα­λάρι μέσα σε ένα ευχάριστο και χαλαρό κλίμα όπως θα διαπι­στώσετε αφού θεωρήσαμε ότι θα ήταν ενδιαφέρον για τον αναγνώστη να έρθει σε επαφή με αυτό.

Photos: Στέλλα Στυλιανού

Φαντάζομαι ότι θα καταλάβατε ποια είναι η πρώτη ερώτηση.

N. Α. Ναι, ναι. Το κλασικό, αρχικά, πού γνωριστήκαμε. Γνωριστήκαμε, Γιάννη. Για πες για πρώτη φορά, που κοιτα­χτήκαμε στα μάτια!

Έρωτας ήταν ή;…

Ν. Ήταν έρωτας απ’ την πρώτη θέα, ας πούμε. μ’ ερωτεύτηκε στα Κουρέ­λια κι εγώ τον ερωτεύτηκα στο Μαρκή.

Όταν έπαιζε κιθάρα, ή έκανε ότι έπαιζε κιθάρα. Εγώ τον πειράζω κιόλας, ξέρεις (γέλια)…

Α. Εγώ το Νίκο στα Κουρέλια τον γνώ­ρισα, δηλαδή δεν τον γνώρισα προσω­πικά στην αρχή, αλλά μέσα από την ταινία. Ρώτησα κι έμαθα ότι ήταν ένας Νίκος Νικολαΐδης που μας μιλούσε σε περίεργα χρόνια, με περίεργη γλώσ­σα και τακτοποιούσε και μερικά ατομάκια που ήμασταν εκτός μεταπολι­τευτικού κλίματος και είχαμε άλλες α­νησυχίες…

Συνέντευξη του Francois Ozon στον Ανδρέα Παγουλάτο

 

(ένας αποκλειστικός διάλογος με τον Francois Ozon)

 

Δημοσιεύτηκε στο 4^ο-5^ο τεύχος (Μάιος- Αύγουστος 2002) του Camera Stylo.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του 3^ου Φεστιβάλ Γαλλικού Κινηματογράφου στο οποίο προβλήθηκε η ταινία του Φρανσουά Οζόν  «8 Γυναίκες» που ήταν και καλεσμένος.

 

Α.ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ: Από το Sitcom που γυρίστηκε το 1998 μέχρι τις 8 Γυναίκες που γυρίστηκε το 2001 έχω την εντύπωση ότι. από την άποψη της μορφής και της κατασκευής, υπάρχει μια ορισμένη συνέχεια, αλλά συγχρόνως, από ταινία σε ταινία η μορφή και η δομή γίνονται όλο και πιο σημαντι­κές για σας, ενώ. από την άποψη των θεμάτων, μπορούμε να δια­κρίνουμε κάποιες σταθερές που επαναλαμβάνονται, με τον ένα τρόπο η τον άλλο. Διαπιστώνω επίσης στον κινηματογράφο σας έ­να είδος αποστασιοποίησης, που γίνεται ιδιαίτερα φανερή στις 8 γυναίκες, και παίρνει τα χαρακτηριστικά ή ακόμη και το ύφος μιας παρωδίας. Παρωδία σε σχέση π.χ. με το θρίλερ ή τη μουσική κωμω­δία κ.λπ. Συνυπάρχουν και αλληλοσυνδέονται, δηλαδή, μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο, σε κάποιες ταινίες σας και ιδίως στις 8 γυναίκες διαφορετικά κινηματογραφικά είδη. Ποια είναι η άποψη σας για όλα αυτά;

 

Συνέντευξη των Νίκου Γραμματικού, Βαγγέλη Μουρίκη, Μαριλίτας Λαμπροπούλου για τον Βασιλιά στον Γιάννη Καραμπίτσο

   

Αναδημοσίευση από το Διμηνιαίο Περιοδικό
 για τον Κινηματογράφο και το Θέατρο
Camera-Stylo

Τεύχος 8^ο Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2003

Συνέντευξη των
Νίκου Γραμματικού, Βαγγέλη Μουρίκη, Μαριλίτας Λαμπροπούλου
με αφορμή της προβολής της ταινίας Βασιλιάς
 στον Γιάννη Καραμπίτσο

Ο Νίκος Γραμματικός σκηνοθέτης και οι Βαγγέλης Μουρίκης (α’ βραβείο ανδρικού ρόλου), Μαριλίτα Λαμπροπούλου πρω­ταγωνιστές της ταινίας Βασιλιάς που απέ­σπασε το τρίτο βραβείο καλύτερης ταινίας και που ενθουσίασε το φεστιβαλικό κοινό μιλούν στο Camera-Stylo για τον τρόπο που δούλεψαν έτσι ώστε να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα.

Ποια είναι η πραγματική ιστορία που βασίστηκε η ταινία και αν τη­ρήθηκε σε όλα  της τα σημεία;

Σε ένα βαθμό τηρήθηκε, σε ένα άλλο βαθμό δεν τηρήθηκε. Δεν ξέραμε όλα τα γεγονότα για τη ζωή αυτού του αν­θρώπου. Οι πηγές μας ήταν από εφημερίδες και από το δικηγόρο του. Μας έδωσε την ομολο­γία που είχε δώσει στο δικαστήριο, η οποία περιείχε αυτοβιογραφικά στοι­χεία. Αυτά είναι τα στοιχεία και δύο δημοσιογράφων της Ελευθεροτυπίας, οι οποίοι φέρανε στην επιφάνεια το θέμα.

Συνέντευξη του Μηνά Χατζησάββα στον Γιάννη Καραμπίτσο

Αναδημοσίευση από το Διμηνιαίο Περιοδικό
 για τον Κινηματογράφο και το Θέατρο
Camera-Stylo

Τεύχος 8^ο Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2003

Πρόσωπα του κινηματογράφου και του θεάτρου

Συνέντευξη Μηνά Χατζησάββα στον Γιάννη Καραμπίτσο

Ο Μηνάς Χατζησάββας είναι αναμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους έλληνες ηθοποιούς με παράλληλη παρουσία σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση. Φέτος συμμετείχε σε δυο ταινίες που διαγωνίστηκαν στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και σε άλλη μία του Παναγιωτάτου που βγαίνει αυτές τις μέρες στις αίθουσες και κατάφερε να είναι υποψήφιος για το βραβείο β’ ανδρικού ρόλου και για τις δυο ταινίες το πήρε όμως για τη συμμετοχή του στο Lilys Story του Ροβήρου Μανθούλη. Τον συναντήσαμε στη Πάτρα όπου βρίσκεται με αφορμή τη συμμετοχή του στο Βυσσινόκηπο” που ανεβάζει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας.

Συνέντευξη Βιτόριο Ταβιάνι με Γιάννη Καραμπίτσο και Γιώργο Μαλιώτη

 photos: Στέλλα Στυλιανού

Πως αισθάνεστε που βρίσκεστε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;

Χαίρομαι που είμαι μαζί σας σήμερα στην Αθήνα. Και ο λόγος για τον οποίο χαίρομαι, που βρίσκομαι εδώ, είναι ότι, ο Πάολο και εγώ, αισθανόμαστε πολύ περισσό­τερο γιοι και εγγονοί του ελληνικού παρελθόντος, από ό,τι του ρωμαϊκού. Κάναμε κλασικό Λύκειο στην Ιταλία, όπου διδάσκονται τόσο τα λατινικά, όσο και τα αρχαία ελληνικά. Υπήρχαν εκεί δύο ομάδες αντιμαχόμενες: οι λατινιστές και οι ελληνιστές. Οι λατινιστές υποστήριζαν πάρα πολύ την Αινειάδα, ενώ οι ελληνιστές την Οδύσ­σεια και την Ηλιάδα. Εμείς ήμασταν με την ομάδα των ελ­ληνιστών. Η οπτική ανακάλυψη της ελληνικής αρχιτεκτονικής και της ελληνικής γλυπτικής, μας έκανε να έρθουμε σε εκείνη τη σχέση του δημιουργήματος το οποίο αντιπαρατίθεται με το χά­ος. Η αρμονία αυτής της αντιπα­ράθεσης είναι αυτό που γεννιέται από κάθε τραγωδία και δίνει τη δύναμη που βρίσκει κανείς στην τραγωδία. Ο Σοφοκλής με τον Οιδίποδα ίσως να έκανε την πρώτη μεγάλη αστυνομική ται­νία! Το παρελθόν σας – και πιο πολύ – η αρχιτεκτονική σας, η γλυπτική σας, τα θεατρικά έργα, κυρίως το θέατρο, ανήκουν σε αυτό που ανταποκρίνεται στο όραμα για την πραγματικότητα που εμείς έχουμε. Θέλω να δώσω ένα παράδειγμα: εμείς κάναμε ένα φιλμ, μια ταινία κάπως επική, κάπως πολεμική (Η νύχτα του Σαν Λορέντζο), που αναφέρεται στα γεγονότα του 1944 με τη συνεργασία του Τονίνο Γκουέρα. Στο πρόγραμμα του έργου γράψαμε σκηνοθεσία Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, Τονίνο Γκουέρα και του Ομήρου! Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ είναι ότι, σε μια δύσκολη στιγμή για τον κόσμο ολόκληρο, όπως αυτή, είναι σημαντικό να ζει ο κινηματογράφος. Είναι ένα φεστιβάλ που προσπαθεί να μας δώσει να καταλάβουμε, μέσω του κινηματογράφου, τι είναι αυτή η ανθρώπινη συνθήκη. Ενώ λοιπόν σε άλλα μέρη σκοτώνονται, εμείς εδώ βρισκόμαστε και συζητάμε για τον άνθρωπο που ενδιαφέρεται για τους άλλους ανθρώπους.

Συνέντευξη Εμίρ Κουστορίτσα

photos: Στέλιος Τσίκας  

στους Γιώργο Μαλιώτη (Αρχισυντάκτη του Καθρέφτη) και την Νανά Κυριαζή

  

Αναδημοσίευση από το 11 τεύχος του Καθρέφτη του Κινηματογράφου, (Φθινόπωρο 1999) περίοδος δεύτερη (10-13 τεύχη). Ο Καθρέφτης του Κινηματογράφου περιοδικό που εξέδιδε ο σκηνοθέτης, θεωρητικός και κριτικός κινηματογράφου Μάκης Μωραϊτης από το 1-9 τεύχος, παραχωρήθηκε χωρίς αντάλλαγμα στον Γιάννη Καραμπίτσο ως εκδότη-διευθυντή που σε συνεργασία με τους φοιτητές του κινηματογραφικού τομέα του Π.ΟΦ.Π.Α. στον οποίο ήταν Πρόεδρος και μέλος των Διοικουσών Επιτροπών του για πολλά χρόνια, εξέδωσε 4 τεύχη από το 10-13. Το περιοδικό αυτό με απόφαση των συντακτών του μετεξελίχτηκε στο περιοδικό Camera Stylo το καλοκαίρι του 2001..

[Η συνέντευξη παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον γιατί στις απόψεις του Εμίρ Κουστορίτσα για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε πολλά σημεία δεν έχει δίκιο, διαφαίνεται ενδεχόμενα η αιτία που τον οδήγησε στο να στερέψει η έμπνευσή του και όταν κάνει ταινίες να μην έχουν την ίδια αισθητική αξία με το παρελθόν. Η αισθητική κρίση ορισμένων σκηνοθετών αυτής της γενιάς οφείλεται όμως εν πολλοίς στην γενικότερη πολιτικοκοινωνική κρίση που διανύουμε.]

Διάλογοι Ανδρέα Παγουλάτου με Γιόρις Ίβενς

Οι διάλογοι αυτοί με το μεγάλο ντοκιμαντερίστα Γιόρις Ίβενς πραγματοποιήθηκαν σε δύο συναντήσεις μας στο σπίτι του, στο κέντρο του Παρισιού, μετά από δύο μεγάλους κύκλους προβολών όλων των σωζόμενων ταινιών του. στο Μπομπούρ και τη Γαλλική Ταινιοθήκη (1979 – 1980).

Ορισμένα αποσπάσματα δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Αυγή και αργότερα στον κατάλογο του Αφιερώματος στο Γιόρις Ίβενς που διοργάνωσα στα πλαίσια του 3ου Φεστιβάλ «Κινηματογράφος και Πραγματικότητα», που έγινε στη Θεσσαλονίκη (2 – 8 Οκτωβρίου), καθώς Kat στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα. στην Αθήνα (Γενάρης 1990).

Οι συναντήσεις μου με τον κινηματογραφιστή και οι διάλογοι μας συνεχίστηκαν τα πρώτα, κυρίως, χρόνια της δεκαετίας του 1980. σε εκδηλώσεις, προβολές, στρογγυλά τραπέζια. Μετά από το θάνατο του (Άνοιξη 1989) συναντιέμαι συχνά και διαλέγομαι με τη Μαρσελίν Λοριντάν. τη σύντροφο της ζωής του και συνδημιουργό των ταινιών του, από τις ταινίες που πραγματοποίησαν στο τέλος της δεκαετίας του 1960, ως και την τελευταία του ταινία Μια ιστορία του ανέμου.

Α.Π